زيبنده تونيست
به زاري بنشستن
وزانوان ماتم دربغل بگرفتن،
دركارنيك درنگ رواداشتن
چه تراندايي است
برآمده ازقلب خودچكان ياران:
«شمارابردوش رسالتي است گران.»
مي بينيدكه زمان
باگرانباري تمام
برشانه هايت مي كندسنگيني
دروازهاي صبح را به فراخناي جهان بگشاييدازهم!

(مهرنهاد)

وضعيت جامعه مدني در ايران

براي تضمين پاسخگوئي دولت؛وجود جامعه مدني اهميتي تعيين كننده دارد ؛ ولي كافي نيست. پاسخگوئي دولت به خودآگاهي؛ سرزندگي ؛وبرداشتهاي سياسي اعضاي جامعه مدني بستگي دارد ومنفعل بودن جامعه مدني باعث پيدايش دولتهاي غير پاسخگو مي شود ؛ ولي خودآگاهي سياسي جامعه مدني محدوديتهائي براي قدرت دولت به وجود مي آورد . واگر رويه هاي سياسي يك جامعه مدني خودآگاه از مرزهاي گفتمان سياسي مورد نظر دولت فراتر رود ؛دولت با بحران مشروعيت روبرو مي شود. اما در ايران هنوز جامعه مدني آنگونه كه شايسته است حتي توسط اعضايش درك نشده است وتا كنون حتي خودشان پي به  قدرت خود نبرده اند ودولت هم به اين رويه به شدت كمك مي كند تا نهادهاي مدني قدرتمند نتوانند شكل بگيرند چرا كه با وجود نهادهاي مدني قدرتمند قطعا دولت در مقام پاسخگوئي با چالش مواجه مي شود...

وضعيت حرمت گذاري به شخصيت جوانان از ديدگاه جوانان بيمار به اعتياد

چندی قبل بازدیدی از یکی از نقاط شیرآباد زاهدان داشتم که درآنجا جوانان معتاد آزادانه می کشیدند وتزریق می کردند اما کسی نبود که از آنها سئوال کند ویا مانع شود . از یکی از آنها پرسیدم که کسی با شما کاری ندارد که چنین راحت خود را به کام مرگ ونابودی می کشید؟ گفت قبل از اعتیاد امنیت نداشتیم سر هرکوچه وبرزنی به ما گیرمی دادند(مامورین انتظامی) اما حالا دیگه هیچکس با ما کاری ندارد و ما هم از این وضعیت راه برگشتی را احساس نمی کنیم.این مسئله بسیار متاثرم کرد وبعد از اتمام بازدید به سمت دفتر انجمن (جوانان صدای عدالت) راه افتادم که در مسیر راه چند تا جوان سالم را دیدم که مورد بازخواست ومواخذه مامورین انتظامی قرار دارند! افراد نا سالم را آزاد گذاشته بودند و افرادسالم را مواخذه می کردند!!!وحقانیت گفته آن جوان بیمار به اعتیاد برایم اثبات گردید واین مسئله به تاثرم بیشتر افزود.اما براستی چرا چنین است واین وضع تا کی ادامه دارد آیا دیگر بس نیست وزمان آتش بس نرسیده است؟